Η σκληρή πραγματικότητα. Το «θεσμικό κεκτημένο»

 Άρθρο Γνώμης α.ε.

 
Η περίπτωση της κ΄ Μαρίας Καρυστιανού, ακόμα και αν πετύχει τη μετάβαση από «σύμβολο» στη «πολιτική πράξη», έρχεται αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα.

Η περίπτωση της κ΄ Μαρίας Καρυστιανού

 Άρθρο Γνώμης του ε.α.

 

Η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού είναι όντως ένα εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο για τα ελληνικά δεδομένα, και ότι «διεμβολίζει» και τις τρεις δεξαμενές είναι η ουσία του προβλήματος για το υπάρχον πολιτικό σύστημα.

Ας δούμε γιατί αυτό το «φαινόμενο» προκαλεί τέτοια αναταραχή:

1. Η Ηθική Νομιμοποίηση (Το «Ανίκητο» Επιχείρημα)

Σε αντίθεση με τους πολιτικούς αρχηγούς, η Καρυστιανού δεν αντλεί τη δύναμή της από έναν κομματικό μηχανισμό, αλλά από ένα συλλογικό τραύμα.

• Γιατί φοβίζει το σύστημα; Επειδή η κριτική της δεν είναι ιδεολογική, είναι ηθική. Όταν ένας πολιτικός επιτίθεται σε έναν άλλον πολιτικό, ο κόσμος το βλέπει ως «παιχνίδι εξουσίας». Όταν το σύστημα προσπαθεί να επιτεθεί σε μια μάνα που ζητά δικαιοσύνη, το σύστημα φαίνεται απάνθρωπο. Αυτό τους στερεί το παραδοσιακό «οπλοστάσιο» της λασπολογίας.

 

2. Πώς «διεμβολίζει» τις 3 Δεξαμενές:

• Δεξαμενή 1 (Θεσμική Σταθερότητα): Αυτοί οι ψηφοφόροι θέλουν κράτος που λειτουργεί. Η Καρυστιανού, μέσα από τον αγώνα της για τα Τέμπη, ανέδειξε την πλήρη αποτυχία του κράτους και των θεσμών (δικαιοσύνη, ασφάλεια σιδηροδρόμων). Κλονίζει λοιπόν το κύριο επιχείρημα της κυβέρνησης περί «σοβαρού κράτους».
• Δεξαμενή 2 (Κινούμενη Διαμαρτυρία): Εδώ η ταύτιση είναι απόλυτη. Είναι το πρόσωπο που εκφράζει την οργή χωρίς τον «ξύλινο λόγο» των κομμάτων. Δεν υπόσχεται διορισμούς, υπόσχεται κάθαρση, κάτι που η δεξαμενή αυτή διψάει να ακούσει.
• Δεξαμενή 3 (Πολιτική Αποξένωση/Αποχή): Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο για το σύστημα. Η Καρυστιανού καταφέρνει να κάνει ανθρώπους που είχαν «παραιτηθεί» από τα κοινά να ενδιαφερθούν ξανά. Το ψήφισμα των 1,5 εκατομμυρίων υπογραφών ήταν μια πράξη συμμετοχής ανθρώπων που ίσως δεν θα πήγαιναν καν να ψηφίσουν.

 

3. Γιατί τη βάζουν στις δημοσκοπήσεις;

Δεν τη βάζουν από «ευγένεια». Τη βάζουν για δύο λόγους:

1. Μέτρηση Ζημιάς: Το σύστημα θέλει να ξέρει πόση «αιμορραγία» προκαλεί η παρουσία της στα υπάρχοντα κόμματα.
2. Προληπτική «Φθορά»: Η δημοσιοποίηση του ονόματος σε πολιτικό πλαίσιο είναι συχνά ένας τρόπος να «καεί» μια υποψηφιότητα πριν καν γεννηθεί. Προσπαθούν να τη μετατρέψουν από «σύμβολο δικαιοσύνης» σε «πολιτικό αντίπαλο», ώστε να μπορούν μετά να την πολεμήσουν με πολιτικούς όρους.

 

4. Το Παράδοξο

Είναι πρωτοφανές γιατί δεν μιλάμε για έναν «σταρ» ή έναν «επιχειρηματία» που θέλει να γίνει πολιτικός. Μιλάμε για μια κοινωνική απαίτηση που βρήκε πρόσωπο. Αν αποφάσιζε να κάνει κόμμα, δεν θα ήταν απλώς ένα «κόμμα διαμαρτυρίας», αλλά ένας «φορέας ηθικής τιμωρίας» του πολιτικού συστήματος.

Το σύστημα τρέχει να το «σώσει» γιατί αντιλαμβάνεται ότι η Καρυστιανού δεν είναι «ελεγχόμενη». Δεν έχει πολιτικό παρελθόν για να την εκβιάσουν, ούτε οικονομικά συμφέροντα για να τη δελεάσουν. Είναι ο «αστάθμητος παράγοντας» που μπορεί να ανατρέψει όλες τις ισορροπίες στις τρεις δεξαμενές που αναλύσαμε.

«Πολιτική αιχμαλωσία» και «Ορφανή δυσαρέσκεια»

 Άρθρο Γνώμης ε.α.

 

Οριοθετώντας και αναλύοντας «Τις τρείς δεξαμενέςψηφοφόρων», οδηγηθήκαμε στο πως πρέπει να διαμορφωθεί «Η στρατηγική τωνπολιτικών κομμάτων» και στη συνέχεια αναλύσαμε «Το πολιτικό παράδοξο: ΗΚυβέρνηση φθίνει, η Αντιπολίτευση δεν «Ανθεί»».

Το Πολιτικό Παράδοξο: Η Κυβέρνηση Φθίνει, η Αντιπολίτευση δεν «Ανθεί»

 Άρθρο Γνώμης του ε.α.

 

 

Παρατηρώντας τα πρόσφατα δημοσκοπικά ευρήματα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα πρωτοφανές φαινόμενο για τα ελληνικά πολιτικά χρονικά. Ενώ η κυβερνητική παράταξη καταγράφει σημαντικές απώλειες, διολισθαίνοντας σε ποσοστά που αγγίζουν το 20%-25%, η αξιωματική και η ελάσσονα αντιπολίτευση αδυνατούν να εισπράξουν αυτή τη δυσαρέσκεια. Η δεξαμενή της «Θεσμικής Σταθερότητας» αδειάζει, αλλά οι «σωλήνες» που θα έπρεπε να οδηγούν τους ψηφοφόρους προς τα εναλλακτικά κυβερνητικά σχήματα φαίνονται φραγμένοι.

Η στρατηγική των πολιτικών κομμάτων

 Άρθρο Γνώμης α.ε.

 

Η στρατηγική των πολιτικών κομμάτων διαμορφώνεται πλέον με βάση τη δυναμική αυτών των τριών δεξαμενών, καθώς η καθεμία απαιτεί διαφορετικό «κώδικα» επικοινωνίας και πολιτικής προσέγγισης:

«Η Γεωπολιτική του Πάγου και της Ισχύος: Ο Σεισμός Τράμπ και η Ελληνική Αμηχανία» 1ο-2ο-3ο-4ο-5ο-6ο-7ο Μέρη

 Χρονογράφημα του ε.α.

Εισαγωγή: Η Μεγάλη Αφύπνιση σε έναν Κόσμο που Άλλαξε Βίαια

Βρισκόμαστε στις αρχές του 2026 και ο παγκόσμιος γεωπολιτικός χάρτης θυμίζει πλέον σπασμένο καθρέφτη. Ο «σεισμός» που προκάλεσε η επανεκλογή του Ντόναλντ Τραμπ το 2024 δεν ήταν απλώς μια πολιτική αλλαγή στις ΗΠΑ, αλλά η ληξιαρχική πράξη θανάτου για τον μονοπολικό κόσμο που γνωρίζαμε. 

«Η Γεωπολιτική του Πάγου και της Ισχύος: Ο Σεισμός Τράμπ και η Ελληνική Αμηχανία» Μέρος 7ο

 Χρονογράφημα του ε.α.

Επίλογος: Η Μεγάλη Αφύπνιση ή η Τελευταία Πτώση;

Καθώς ο Ιανουάριος του 2026 φτάνει στο τέλος του, η εικόνα είναι πλέον κρυστάλλινη. Ο «σεισμός» που προκάλεσε ο Τραμπ δεν ήταν μια απλή εναλλαγή προσώπων στην εξουσία, αλλά η βίαιη επιστροφή της πραγματικότητας σε έναν κόσμο που είχε εθιστεί στις ιδεολογικές μυθοπλασίες και τις "woke" ατζέντες.

«Η Γεωπολιτική του Πάγου και της Ισχύος: Ο Σεισμός Τράμπ και η Ελληνική Αμηχανία» Μέρος 6ο

 Χρονογράφημα του ε.α.

Ε΄ Μέρος: Ιανουάριος 2026 – Η Ταφή του «Παλιού Κόσμου» στο Νταβός και η Ελληνική Ακροβασία

Μόλις συμπληρώθηκε ο πρώτος μήνας του 2026 και το παγκόσμιο σκηνικό θυμίζει πλέον την απόλυτη ανατροπή. Ο Ντόναλντ Τραμπ, έχοντας εδραιώσει την ισχύ του, δεν περιορίζεται πλέον σε εσωτερικές μεταρρυθμίσεις, αλλά επανασχεδιάζει τον παγκόσμιο χάρτη με μια «συναλλακτική» επιθετικότητα που αφήνει την Ευρώπη άφωνη.

Τρεις μεγάλες «δεξαμενές» ψηφοφόρων

 Άρθρο Γνώμης α.ε.

 

 Η ανάλυση του εκλογικού σώματος μετά τις αναμετρήσεις του 2023 (Εθνικές) και του 2024 (Ευρωεκλογές) δείχνει μια σαφή μετατόπιση της πολιτικής συμπεριφοράς. Αν θέλαμε να ομαδοποιήσουμε τους ψηφοφόρους σε τρεις μεγάλες «δεξαμενές», θα μπορούσαμε να τις ονομάσουμε ως εξής:

«Η Γεωπολιτική του Πάγου και της Ισχύος: Ο Σεισμός Τράμπ και η Ελληνική Αμηχανία» Μέρος 5ο

 Χρονογράφημα του ε.α.

Δ΄ Μέρος: 2024-2025: Από την Αυταπάτη των ΜΜΕ στον Γεωπολιτικό Ρεαλισμό

Το χρονικό διάστημα μεταξύ των τελών του 2024 και των αρχών του 2025 θα μείνει στην ιστορία ως η περίοδος που η «εικονική πραγματικότητα» των συστημικών ΜΜΕ συγκρούστηκε μετωπικά με την ωμή αλήθεια της κάλπης και της βιολογίας.

«Η Γεωπολιτική του Πάγου και της Ισχύος: Ο Σεισμός Τράμπ και η Ελληνική Αμηχανία» Μέρος 4ο

 Χρονογράφημα του ε.α.

Γ΄ Μέρος: Το 2017 και ο Πανικός του «Προτεκτοράτου» – Η Πρώτη Θητεία ως Μάθημα Ρεαλισμού

Αν το 2026 είναι η χρονιά της επιβεβαίωσης, το 2017 ήταν η χρονιά της απόλυτης σύγχυσης. Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ τον Νοέμβριο του 2016 και η ορκωμοσία του τον Ιανουάριο του 2017 βρήκαν την ελληνική πολιτική τάξη σε κατάσταση πλήρους αποδιοργάνωσης.

«Η Γεωπολιτική του Πάγου και της Ισχύος: Ο Σεισμός Τράμπ και η Ελληνική Αμηχανία» Μέρος 3ο

 Χρονογράφημα του ε.α.

Β΄ Μέρος: Το Προφίλ του «Σεισμογενούς» Ηγέτη – Ο Ντόναλντ Τραμπ ως Disruptor

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι ένας κλασικός πολιτικός, και αυτή είναι η πρώτη και βασικότερη διαπίστωση που αρνήθηκαν να καταλάβουν οι Ευρωπαίοι και Έλληνες ηγέτες. Το προφίλ του, όπως διαμορφώθηκε μέχρι το 2026, είναι ένα κράμα επιχειρηματικού ρεαλισμού, αντισυστημικής οργής και γεωπολιτικής πυγμαχίας.

«Η Γεωπολιτική του Πάγου και της Ισχύος: Ο Σεισμός Τράμπ και η Ελληνική Αμηχανία» Μέρος 2ο

 Χρονογράφημα του ε.α.

Α΄ Μέρος: Η Άνοδος και η Μεταμόρφωση της Αμερικανικής Ισχύος – Από το «Πεπρωμένο» στην Ύβρη

Για να καταλάβουμε τον «σεισμό» που βιώνουμε σήμερα, πρέπει να ανατρέξουμε στο DNA της αμερικανικής ισχύος. Οι ΗΠΑ δεν ξεκίνησαν ως παγκόσμιος χωροφύλακας, αλλά ως ένα πείραμα αυτοδιάθεσης που σταδιακά πίστεψε στο δικό του «έκδηλο πεπρωμένο» (Manifest Destiny).

«Η Γεωπολιτική του Πάγου και της Ισχύος: Ο Σεισμός Τράμπ και η Ελληνική Αμηχανία» Μέρος 1ο

 Χρονογράφημα του ε.α.

Εισαγωγή: Η Μεγάλη Αφύπνιση σε έναν Κόσμο που Άλλαξε Βίαια

Βρισκόμαστε στις αρχές του 2026 και ο παγκόσμιος γεωπολιτικός χάρτης θυμίζει πλέον σπασμένο καθρέφτη. Ο «σεισμός» που προκάλεσε η επανεκλογή του Ντόναλντ Τραμπ το 2024 δεν ήταν απλώς μια πολιτική αλλαγή στις ΗΠΑ, αλλά η ληξιαρχική πράξη θανάτου για τον μονοπολικό κόσμο που γνωρίζαμε. 

Η "Ρήξη" της Διεθνούς Τάξης και η Επανανοηματοδότηση της Κυριαρχίας

 Άρθρο Γνώμης του ε.α.

Εισαγωγή

Σε μια εποχή όπου οι γεωπολιτικές βεβαιότητες καταρρέουν, η πρόσφατη ομιλία του Μαρκ Κάρνεϊ, 24ου Πρωθυπουργού του Καναδά, στο Νταβός, λειτούργησε ως ένα ηχηρό καμπανάκι αφύπνισης. 

Τον «Έναν», που η Ιστορία καταδεικνύει, πρέπει «να φοβάσαι»

 Άρθρο Γνώμης του ε.α.

Εισαγωγή

Στην εποχή των μεγάλων δεδομένων, των απρόσωπων θεσμών και της «μάζας», επικρατεί η ψευδαίσθηση ότι οι εξελίξεις είναι προϊόν ανώνυμων διεργασιών. Όμως, αν ξεφυλλίσει κανείς την παγκόσμια ιστορία με καθαρή ματιά, θα διαπιστώσει μια αδιάψευστη αλήθεια: η ροή του χρόνου δεν άλλαξε ποτέ από τα πλήθη, αλλά από τη βούληση, το όραμα ή το μένος του «Ενός». Το σύστημα, κάθε σύστημα, δεν φοβάται την οργή των πολλών που δεν έχουν κατεύθυνση· τρέμει την ακλόνητη στάση του ενός που αρνείται να συμβιβαστεί.

Η Πολιτική του Φόβου: Το «Ανέξοδο» Εργαλείο της Μαζοποίησης

Άρθρο Γνώμης του ε.α.

Ανοίγει σε νέο παράθυροmediawell.ssrc.org

Εισαγωγή

Στην πολιτική σκακιέρα, το πιο ισχυρό όπλο δεν είναι πάντα το πιο ακριβό. Ενώ η ανάπτυξη, η παιδεία και η εθνική ισχύς απαιτούν επενδύσεις, χρόνο και στρατηγικό βάθος, υπάρχει ένα εργαλείο που προσφέρει άμεσα αποτελέσματα με μηδενικό σχεδόν κόστος για την εξουσία: ο φόβος. Ο φόβος δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα· είναι ένας μηχανισμός διακυβέρνησης που παραλύει τη λογική και επιτρέπει τη χειραγώγηση των κοινωνιών σε βαθμό που καμία άλλη μέθοδος δεν μπορεί να επιτύχει.