Χρονογράφημα του ε.α.
Εισαγωγή: Η Μεγάλη Αφύπνιση σε έναν Κόσμο που Άλλαξε Βίαια
Η ιστορία της τελευταίας δεκαετίας θα μπορούσε να τίθεται υπό τον τίτλο: «Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας τύφλωσης». Για να καταλάβουμε πού βρισκόμαστε το 2026, πρέπει να επιστρέψουμε στον «τρόμο» του 2017. Τότε που η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ αντιμετωπίστηκε από το ελληνικό πολιτικό σύστημα όχι ως μια δημοκρατική επιλογή του αμερικανικού λαού, αλλά ως μια «κοσμική καταστροφή».
Ο «Τρόμος» του 2017 και η Πρόσδεση στο Άρμα
Η ελληνική πολιτική σκηνή, από την άκρα αριστερά μέχρι τη δεξιά, έδειξε τότε το πραγματικό της πρόσωπο: μια απόλυτη, σχεδόν υπαρξιακή εξάρτηση από το «άρμα των Δημοκρατικών».
Ο Τραγέλαφος της Επίσκεψης Ομπάμα: Έχει μείνει στην ιστορία η εικόνα ενός Πρωθυπουργού που, υπό το κράτος πανικού και σύγχυσης, αποκαλούσε τον Ομπάμα... «Τραμπ». Δεν ήταν ένα απλό σαρδάμ· ήταν η εκδήλωση ενός εγκεφαλικού βραχυκυκλώματος μιας ολόκληρης τάξης που έβλεπε τα στηρίγματά της να καταρρέουν.
Η Καθολική Άρνηση: Ακόμα και δυνάμεις που θεωρητικά αντιμάχονται τον «ιμπεριαλισμό», όπως το ΚΚΕ, έμοιαζαν να προτιμούν τη γνωστή πεπατημένη των Δημοκρατικών παρά την αβεβαιότητα της «ανατροπής» που έφερνε ο Τραμπ.
Το 2024 και το Ρίσκο του Πρωθυπουργού
Φτάνοντας στις εκλογές του 2024, ο τραγέλαφος μετατράπηκε σε επικίνδυνο παιχνίδι. Η ελληνική κυβέρνηση δεν τήρησε καν τα προσχήματα της διπλωματικής ουδετερότητας.
Προεκλογικός Αγώνας για τον Μπάιντεν: Ο Πρωθυπουργός και τα στελέχη του ενεπλάκησαν άμεσα στα εσωτερικά των ΗΠΑ, ποντάροντας τα πάντα σε ένα άλογο που έχανε.
Η Ρωσία ως «Εχθρός»: Στο όνομα αυτής της τυφλής υπακοής, η Ελλάδα προχώρησε σε μια ιστορική ύβρη: ανακήρυξε επίσημα τη Ρωσία ως «εχθρό», απογυμνώνοντας ταυτόχρονα την άμυνα των νησιών μας για να τροφοδοτήσει έναν πόλεμο που η νέα ηγεσία των ΗΠΑ είχε ήδη αποφασίσει να τερματίσει.
Ο Σεισμός του 2025-2026 και η «Κωλοτούμπα» της Woke Ατζέντας
Όταν ο Τραμπ ανέλαβε εκ νέου την ηγεσία τον Ιανουάριο του 2025, το «σοκ και δέος» επέστρεψε.
Η Βιολογική Πραγματικότητα: Ξαφνικά, οι ίδιοι πολιτικοί που ψήφιζαν νόμους για «122 φύλα» και προωθούσαν τη woke ατζέντα, άρχισαν να θυμούνται ότι τα φύλα είναι δύο: αρσενικό και θήλυ. Μια κυνική προσαρμογή στον νέο ένοικο του Λευκού Οίκου, που δείχνει την έλλειψη κάθε ηθικού και ιδεολογικού ερείσματος.
Η Νέα Διπλωματία: Ενώ η Αθήνα έμενε χωρίς Αμερικανό πρέσβη για μήνες –σε μια κίνηση σαφούς υποτίμησης– ο Τραμπ άλλαζε τους κανόνες του παιχνιδιού συναντώντας τον Πούτιν στην Αλάσκα.
Διαπίστωση: Καταλήγουμε στο εξής ερώτημα: Πώς μπορεί ένας πολίτης να εμπιστευτεί μια ηγεσία που λειτουργεί ως «δορυφόρος» μιας ηττημένης ιδεολογίας, την ώρα που ο κόσμος μετακινείται βίαια προς τον πολυπολισμό, τον έλεγχο του Αρκτικού Κύκλου και την κατάρρευση της Ε.Ε.;
Α΄ Μέρος: Η Άνοδος και η Μεταμόρφωση της Αμερικανικής Ισχύος – Από το «Πεπρωμένο» στην Ύβρη
Για να καταλάβουμε τον «σεισμό» που βιώνουμε σήμερα, πρέπει να ανατρέξουμε στο DNA της αμερικανικής ισχύος. Οι ΗΠΑ δεν ξεκίνησαν ως παγκόσμιος χωροφύλακας, αλλά ως ένα πείραμα αυτοδιάθεσης που σταδιακά πίστεψε στο δικό του «έκδηλο πεπρωμένο» (Manifest Destiny).
1. Η Γέννηση και η Εσωστρέφεια (1776 - 1898)
Στην αρχή, οι ΗΠΑ ήταν μια δύναμη που κοιτούσε τον εαυτό της. Το δόγμα Μονρόε («Η Αμερική στους Αμερικανούς») ήταν η ασπίδα τους απέναντι στις ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες. Ωστόσο, η εσωτερική τους εξάπλωση προς τη Δύση σφυρηλάτησε μια νοοτροπία κυριαρχίας. Η «απώλεια της αθωότητας» ήρθε το 1898 με τον Ισπανοαμερικανικό πόλεμο. Εκεί, οι ΗΠΑ κατάλαβαν ότι για να επιβιώσουν ως υπερδύναμη, έπρεπε να ελέγχουν τους ωκεανούς.
2. Ο Αμερικανικός Αιώνας (1945 - 1991)
Μετά το 1945, οι ΗΠΑ βρέθηκαν στην κορυφή ενός κατεστραμμένου κόσμου. Δημιούργησαν την Pax Americana, ένα σύστημα κανόνων, θεσμών (ΟΗΕ, ΝΑΤΟ) και οικονομικής κυριαρχίας (Bretton Woods) που εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους.
Η Διπολική Ισορροπία: Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, ο εχθρός ήταν σαφής (ΕΣΣΔ). Η στρατιωτική ισχύς των ΗΠΑ ήταν το αντίβαρο στον κομμουνισμό, και η Ελλάδα, λόγω γεωγραφίας, προσδέθηκε νωρίς σε αυτό το άρμα.
Η Ιδεολογική Συνοχή: Τότε, οι ΗΠΑ εξήγαγαν «ελευθερία» και «δημοκρατία», έννοιες που, παρά τις αντιφάσεις τους, είχαν ένα στέρεο παραδοσιακό υπόβαθρο.
3. Η Μονοπολική Ύβρις και το «Τέλος της Ιστορίας» (1991 - 2016)
Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, οι ΗΠΑ πίστεψαν ότι η Ιστορία τελείωσε και ότι είναι οι απόλυτοι κυρίαρχοι. Εδώ ξεκινά η περίοδος της «Φιλελεύθερης Παρεμβατικότητας».
Η Κυριαρχία των Δημοκρατικών & του "Blob": Διαμορφώθηκε μια ελίτ στην Ουάσιγκτον (αυτό που ο Τραμπ αποκαλεί «βάλτο» και οι αναλυτές «The Blob»), η οποία θεωρούσε ότι οι ΗΠΑ πρέπει να επιβάλλουν τις αξίες τους παντού, με τη βία αν χρειαστεί.
Η Διάβρωση από Μέσα: Σε αυτή την περίοδο γεννήθηκε η woke agenda. Η ισχύς των ΗΠΑ άρχισε να μην χρησιμοποιείται για την προάσπιση εθνικών συμφερόντων, αλλά για την επιβολή κοινωνικών πειραματισμών. Η εξωτερική πολιτική έγινε όμηρος μιας ιδεολογίας που περιφρονούσε τις εθνικές κυριαρχίες και τις παραδόσεις – και εδώ ακριβώς «κούμπωσε» το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, που πάντα αναζητά έναν ισχυρό προστάτη για να τον αντιγράφει τυφλά.
4. Το Ρήγμα του 2017: Η Επιστροφή στον Ρεαλισμό
Η πρώτη εκλογή Τραμπ το 2017 ήταν το «λάθος» του συστήματος. Για πρώτη φορά, ένας ηγέτης είπε το αυτονόητο: «Η Αμερική πάνω από όλα».
Η Σύγκρουση: Η ιστορική αναδρομή μας δείχνει ότι από το 2017 έως το 2021, οι ΗΠΑ μπήκαν σε έναν εσωτερικό εμφύλιο ανάμεσα στους «παγκοσμιοποιητές» (Δημοκρατικούς) και τους «κυριαρχιστές» (Τραμπ).
Η Ψευδαίσθηση της Επιστροφής (2021-2024): Η περίοδος Μπάιντεν ήταν η τελευταία προσπάθεια του «παλιού κόσμου» να κρατηθεί στην εξουσία, οδηγώντας σε επικίνδυνες συγκρούσεις (Ουκρανία) και σε μια ακραία woke ατζέντα που αποξένωσε τη βάση της αμερικανικής κοινωνίας.
Διαπίστωση: Η ιστορία των ΗΠΑ είναι η πορεία από την ελευθερία στην αυτοκρατορική κόπωση. Το 2026, η Αμερική του Τραμπ δεν επιδιώκει πια να είναι ο «δάσκαλος» του κόσμου, αλλά ένας σκληρός παίκτης που κοιτάζει το συμφέρον του, αδιαφορώντας για τις «πιστές» αλλά ανίσχυρες ηγεσίες, όπως η δική μας, που έμειναν προσκολλημένες σε ένα παρελθόν που πέθανε.
Β΄ Μέρος: Το Προφίλ του «Σεισμογενούς» Ηγέτη – Ο Ντόναλντ Τραμπ ως Disruptor
Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι ένας κλασικός πολιτικός, και αυτή είναι η πρώτη και βασικότερη διαπίστωση που αρνήθηκαν να καταλάβουν οι Ευρωπαίοι και Έλληνες ηγέτες. Το προφίλ του, όπως διαμορφώθηκε μέχρι το 2026, είναι ένα κράμα επιχειρηματικού ρεαλισμού, αντισυστημικής οργής και γεωπολιτικής πυγμαχίας.
1. Η Δύναμη του «Ενός» και η Επιχειρηματική Διπλωματία
Σε προηγούμενη ανάλυσή μας, μνημονεύσαμε τη δύναμη της μονάδας. Ο Τραμπ ενσαρκώνει αυτή την ιδέα: ένας ηγέτης που λειτουργεί ως CEO μιας υπερδύναμης.
Transactional Politics (Συναλλακτική Πολιτική): Για τον Τραμπ, οι συμμαχίες δεν είναι «ιερά κείμενα» αλλά συμβόλαια. Αν το συμβόλαιο δεν αποδίδει (όπως το ΝΑΤΟ ή οι συμφωνίες με την Ε.Ε.), το καταγγέλλει. Αυτό είναι που έκανε τους «προσδεδεμένους» πολιτικούς στην Αθήνα να τρέμουν: η βεβαιότητα ότι η «πίστη» τους δεν εξαργυρώνεται αν δεν συνοδεύεται από απτά ανταλλάγματα.
Το Μοντέλο του Σοκ: Η διπλωματία του βασίζεται στο «σοκ και την αβεβαιότητα». Δεν είναι χαζός· χρησιμοποιεί την απρόβλεπτη συμπεριφορά του ως εργαλείο διαπραγμάτευσης. Η συνάντηση στην Αλάσκα με τον Πούτιν το 2025 ήταν το απόγειο αυτής της στρατηγικής: ενώ όλοι περίμεναν κλιμάκωση, εκείνος κάθισε στο τραπέζι για να «κλείσει το deal», αδιαφορώντας για τις κραυγές των Βρυξελλών.
2. Ο Εχθρός του «Βάλτου» (The Blob)
Το προφίλ του Τραμπ ορίζεται από τη σύγκρουσή του με το κατεστημένο της Ουάσιγκτον.
Αποδόμηση της Γραφειοκρατίας: Από τον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας του (2025), επιτέθηκε στον «βαθύ κρατισμό». Η απόλυση χιλιάδων ομοσπονδιακών υπαλλήλων και η διάλυση υπηρεσιών που θεωρούσε «ιδεολογικά μολυσμένες» έστειλαν ένα μήνυμα παγκοσμίως: το κράτος πρέπει να υπηρετεί το έθνος, όχι το αντίστροφο.
Χλευασμός των Ελίτ: Η στάση του απέναντι στους Ευρωπαίους ηγέτες –τους οποίους βλέπει ως «υπαλλήλους» της woke ατζέντας– είναι ωμή. Τους χλευάζει γιατί γνωρίζει ότι η ισχύς τους είναι δανεική και η οικονομία τους φυλλοροεί.
3. Ο Σταυροφόρος κατά της Woke Ατζέντας
Εδώ ο Τραμπ προκάλεσε τον μεγαλύτερο «κοινωνικό σεισμό».
Επιστροφή στη Βιολογική Αλήθεια: Με τις πρώτες του εντολές, ξεκαθάρισε ότι για το αμερικανικό κράτος υπάρχουν δύο φύλα. Αυτή η κίνηση δεν ήταν απλώς κοινωνική, ήταν πολιτική δήλωση κυριαρχίας πάνω στην κοινή λογική.
Η «Κωλοτούμπα» της Αθήνας: Είναι χαρακτηριστικό του προφίλ του ότι η δύναμή του αναγκάζει ακόμα και τους εχθρούς του να τον μιμηθούν. Όταν ο Πρωθυπουργός στην Ελλάδα έσπευσε να δηλώσει ότι τα φύλλα είναι δύο, δεν το έκανε από ξαφνική φώτιση, αλλά γιατί το προφίλ του Τραμπ δεν επιτρέπει πλέον «πολιτικές ορθότητες» που κοστίζουν σε ισχύ.
4. Το «Δόγμα Ντονρόε» (Donroe Doctrine) και η Γροιλανδία
Ο Τραμπ του 2026 δεν ενδιαφέρεται για «δημοκρατικές σταυροφορίες» στη Μέση Ανατολή. Ενδιαφέρεται για τον έλεγχο των πόρων.
Ο Στρατηγικός Ρεαλιστής: Η στόχευση της Γροιλανδίας δείχνει έναν ηγέτη που βλέπει 50 χρόνια μπροστά. Γνωρίζει το σκάνδαλο της Δανίας, γνωρίζει την ηθική αδυναμία των Ευρωπαίων και την εκμεταλλεύεται.
Ο Κυρίαρχος του Αρκτικού Κύκλου: Με τη Γροιλανδία, ο Τραμπ μετατρέπει τις ΗΠΑ σε απόλυτο ρυθμιστή των νέων εμπορικών δρόμων. Αυτό δεν είναι κίνηση «τρελού», αλλά κίνηση ενός οξυδερκούς παίκτη που παίρνει αυτό που θέλει, την ώρα που οι άλλοι αναλώνονται σε ψηφίσματα.
Διαπίστωση: Το προφίλ του Τραμπ είναι ο καθρέφτης της νέας εποχής: Σκληρός, transactional, αντισυστημικός και βαθιά εθνικιστής. Ένας ηγέτης που δεν ζητάει άδεια για να αλλάξει τον κόσμο, αφήνοντας τους «συμμάχους» του να αναρωτιούνται αν είναι ο επόμενος πρέσβης τους ή ο επόμενος δυνάστης τους.
Γ΄ Μέρος: Το 2017 και ο Πανικός του «Προτεκτοράτου» – Η Πρώτη Θητεία ως Μάθημα Ρεαλισμού
Αν το 2026 είναι η χρονιά της επιβεβαίωσης, το 2017 ήταν η χρονιά της απόλυτης σύγχυσης. Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ τον Νοέμβριο του 2016 και η ορκωμοσία του τον Ιανουάριο του 2017 βρήκαν την ελληνική πολιτική τάξη σε κατάσταση πλήρους αποδιοργάνωσης.
1. Η Επίσκεψη Ομπάμα και το Συμβολικό «Εγκεφαλικό»
Λίγο πριν παραδώσει τα κλειδιά του Λευκού Οίκου, ο Μπάρακ Ομπάμα επισκέφθηκε την Αθήνα τον Νοέμβριο του 2016. Ήταν μια επίσκεψη «διασφάλισης» ότι η Ελλάδα θα παρέμενε πιστή στο δόγμα των Δημοκρατικών.
Ο Τραγέλαφος της Σύγχυσης: Η μνήμη του «εγκεφαλικού» που υπέστη το πολιτικό σύστημα είναι ακόμα νωπή. Ο τότε Πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, μέσα στην αγωνία του να ισορροπήσει ανάμεσα στον απερχόμενο προστάτη και τον επερχόμενο «κίνδυνο», έφτασε στο σημείο να μπερδεύει τα ονόματα, αποτυπώνοντας τον πανικό μιας ηγεσίας που έβλεπε το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια της.
Η Ομοφωνία του «Άρματος»: Ήταν η στιγμή που αποδείχθηκε ότι το σύνολο των Ελλήνων πολιτικών –από την κυβερνώσα Αριστερά μέχρι την αντιπολίτευση, ακόμη και τον «Κουτσούμπα»– ήταν προσδεδεμένοι στο άρμα της παγκοσμιοποίησης. Ο Τραμπ γι' αυτούς ήταν ο «διάβολος», μέχρι που αναγκάστηκαν να τον επισκεφθούν και να τον αποκαλέσουν «διαβολικά καλό».
2. Τα Ελληνικά ΜΜΕ και η Άρνηση της Πραγματικότητας
Το 2017 υπήρξε το έτος που η ελληνική δημοσιογραφία έχασε και τα τελευταία ψήγματα αξιοπιστίας της.
Η Προπαγάνδα της Ήττας: Ακόμη και όταν ο Τραμπ είχε ήδη κερδίσει, τα ελληνικά κανάλια παρουσίαζαν αναλύσεις για το πώς «θα μπορούσε να ανατραπεί το αποτέλεσμα» ή πώς ο Μπάιντεν (τότε Αντιπρόεδρος) θα παρέμενε στο προσκήνιο.
Η Κατασκευή του «Τρελού»: Αντί να αναλύσουν το δόγμα "America First", προτίμησαν να χτίσουν το προφίλ ενός αλλοπρόσαλλου ηγέτη, αδυνατώντας να δουν ότι ο Τραμπ εφάρμοζε κατά γράμμα τις υποσχέσεις του: απόσυρση από την TPP, ακύρωση της Συμφωνίας του Παρισιού και πάγωμα της χρηματοδότησης σε διεθνείς οργανισμούς-φαντάσματα.
3. Οι Πρώτοι Σεισμοί: Από το Τείχος στη Συρία
Το 2017 ο Τραμπ απέδειξε ότι εννοεί όσα λέει.
Το Τείχος και το Travel Ban: Η υπογραφή των διαταγμάτων για τον έλεγχο των συνόρων προκάλεσε ουρλιαχτά στις Βρυξέλλες, αλλά έδωσε το σύνθημα στους λαούς της Ευρώπης ότι η εθνική κυριαρχία επιστρέφει.
Η Στρατηγική της Ισχύος: Με τον διορισμό του Neil Gorsuch στο Ανώτατο Δικαστήριο, άρχισε να ξηλώνει το νομικό υπόβαθρο της woke ατζέντας που τότε μεσουρανούσε.
4. Η Σπόρος της Γροιλανδίας και ο Αρκτικός Κύκλος
Αν και το ευρύ κοινό έμαθε για το ενδιαφέρον του Τραμπ για τη Γροιλανδία αργότερα (το 2019), οι πρώτες εκθέσεις των συμβούλων του το 2017 ήδη «έβλεπαν» τον Αρκτικό Κύκλο.
Ο Διορατικός Ρεαλιστής: Ο Τραμπ γνώριζε από τότε ότι ο έλεγχος των εμπορικών διόδων που ανοίγουν λόγω του λιωσίματος των πάγων είναι το επόμενο «Ελ Ντοράντο».
Το Σκοτεινό Παρελθόν της Δανίας: Ήδη από τότε, το επιτελείο του είχε φάκελο για το «έγκλημα» της Δανίας κατά των Γροιλανδών (το σκάνδαλο των αναγκαστικών στειρώσεων), το οποίο χρησιμοποίησε ως μοχλό πίεσης. Ήξερε ότι η Δανία είναι ένας «αδύναμος κρίκος» που κρύβει σκελετούς στην ντουλάπα της, και τους χρησιμοποίησε για να αμφισβητήσει την κυριαρχία της στο νησί.
Διαπίστωση: Το 2017 δεν ήταν απλώς η αρχή μιας προεδρίας, ήταν η αποκάλυψη της γύμνιας του ευρωπαϊκού και ελληνικού πολιτικού συστήματος. Ενώ ο Τραμπ έχτιζε τη νέα αμερικανική ισχύ, οι δικοί μας πολιτικοί έψαχναν τρόπους να «εξευμενίσουν» έναν ηγέτη που τους περιφρονούσε για την υποτέλειά τους.
Το βίντεο αυτό είναι απαραίτητο για να κατανοήσει κανείς το ιδεολογικό θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίχθηκε ο σεισμός του 2017, καθώς περιγράφει τη μετατόπιση της ισχύος από την Ουάσιγκτον πίσω στον λαό, μια κίνηση που τρομοκράτησε τις ελίτ παγκοσμίως.
Δ΄ Μέρος: 2024-2025: Από την Αυταπάτη των ΜΜΕ στον Γεωπολιτικό Ρεαλισμό
Το χρονικό διάστημα μεταξύ των τελών του 2024 και των αρχών του 2025 θα μείνει στην ιστορία ως η περίοδος που η «εικονική πραγματικότητα» των συστημικών ΜΜΕ συγκρούστηκε μετωπικά με την ωμή αλήθεια της κάλπης και της βιολογίας.
1. 2024: Η Κατασκευασμένη «Νίκη» του Μπάιντεν
Καθ’ όλη τη διάρκεια του 2024, παρακολουθήσαμε ένα πρωτοφανές φαινόμενο συλλογικής τύφλωσης.
Ο Τραγέλαφος των ΜΜΕ: Στην Ελλάδα, τα μεγάλα κανάλια και οι εφημερίδες παρουσίαζαν μέχρι την τελευταία στιγμή έναν Μπάιντεν (ή τη Χάρις στη συνέχεια) να «προηγείται» ή να δίνει «μάχη σώμα με σώμα». Η προπαγάνδα ήταν τόσο ισχυρή, που ο μέσος πολίτης πίστευε ότι ο Τραμπ ήταν ήδη «τελειωμένος» πολιτικά.
Η Ελληνική Εμπλοκή: Ο Πρωθυπουργός και το πολιτικό σύστημα στην Αθήνα έκαναν το αδιανόητο: ενεπλάκησαν στον προεκλογικό αγώνα των ΗΠΑ υπέρ των Δημοκρατικών. Πόνταραν τα πάντα στη woke ατζέντα και στη συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία, χαρακτηρίζοντας τη Ρωσία ως «επίσημο εχθρό» της Ελλάδας. Ήταν μια κίνηση που απογύμνωσε την άμυνα των νησιών μας, στέλνοντας πολύτιμο στρατιωτικό υλικό σε ένα μέτωπο που η νέα ηγεσία των ΗΠΑ σκόπευε να «παγώσει».
2. Ιανουάριος 2025: Η Ορκωμοσία και ο «Σεισμός» της Βιολογίας
Η νίκη του Τραμπ τον Νοέμβριο του 2024 δεν ήταν απλώς μια εκλογική επικράτηση, αλλά μια εντολή για πλήρη αποδόμηση του «βάλτου».
Το Διάταγμα των Δύο Φύλων: Λίγα λεπτά μετά την ορκωμοσία του, στις 20 Ιανουαρίου 2025, ο Τραμπ υπέγραψε το διάταγμα που αναγνωρίζει επίσημα μόνο δύο φύλα, το αρσενικό και το θηλυκό. Αυτό ήταν το τελειωτικό χτύπημα στη woke ατζέντα.
Η Αστραπιαία «Κωλοτούμπα» της Αθήνας: Η αντίδραση του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν παροιμιώδης. Μόλις δύο ημέρες μετά, στις 22 Ιανουαρίου 2025, δήλωσε δημόσια: «Τυχαίνει να πιστεύω ότι υπάρχουν δύο φύλα... αυτό υπαγορεύει η βιολογία». Οι ίδιοι άνθρωποι που ψήφιζαν νόμους για την «πολυμορφία» των φύλων, ξαφνικά έγιναν υπέρμαχοι της βιολογικής αλήθειας για να μην δυσαρεστήσουν τον νέο ένοικο του Λευκού Οίκου.
3. Ο Πρώτος Χρόνος (2025): Η Διπλωματία του Σοκ
Ο Τραμπ δεν έχασε χρόνο. Ενώ η Ελλάδα περίμενε 10 μήνες για να δει Αμερικανό πρέσβη (την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ), ο Τραμπ διαπραγματευόταν σκληρά «κάτω από το τραπέζι».
Η Συνάντηση στην Αλάσκα (Αύγουστος 2025): Η κίνηση που πάγωσε τις Βρυξέλλες. Τραμπ και Πούτιν συναντήθηκαν στην Αλάσκα, σε μια τοποθεσία γεμάτη συμβολισμούς, για να συζητήσουν το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία. Ο Τραμπ κατέστησε σαφές ότι η Ευρώπη θα πρέπει να πληρώσει το τίμημα της δικής της αποτυχίας, αφήνοντας την Ελλάδα εκτεθειμένη με την «αντι-ρωσική» της υστερία.
Η Στοχοποίηση της Γροιλανδίας: Μέσα στο 2025, το ζήτημα της Γροιλανδίας επανήλθε ως επίσημη στρατηγική. Ο Τραμπ, γνωρίζοντας το σκάνδαλο της Δανίας (τις αναγκαστικές στειρώσεις των Γροιλανδών γυναικών για τις οποίες η Κοπεγχάγη ζήτησε συγγνώμη τον Σεπτέμβριο του 2025), χρησιμοποίησε την ηθική κατάρρευση των Δανών για να απαιτήσει τον έλεγχο του Αρκτικού Κύκλου.
4. Η Θέση της Ελλάδας: «Η Χιονάτη και οι Νάνοι»
Η Ελλάδα του 2025 βρέθηκε σε μια τραγική απομόνωση. Προσδεδεμένη σε μια Ε.Ε. που «φυλλοροεί» και σε μια Γερμανία που καταρρέει οικονομικά, η ηγεσία μας προσπαθούσε να πείσει τον Τραμπ ότι είναι «δεδομένη», την ώρα που εκείνος αναζητά μόνο «χρήσιμους» και ισχυρούς παίκτες. Οι συμφωνίες που υπογράφηκαν μετά την άφιξη της πρέσβειρας τον Σεπτέμβριο του 2025 χαρακτηρίζονται από πολλούς ως «σκοτεινές», καθώς η χώρα φαίνεται να παραχωρεί κυριαρχικά δικαιώματα με αντάλλαγμα μια θέση στο τραπέζι της νέας τάξης πραγμάτων.
Διαπίστωση: Το 2025 ήταν η χρονιά που η Ελλάδα κατάλαβε ότι ο κόσμος δεν διοικείται με hashtags και woke ευχολόγια, αλλά με ενέργεια, πόρους και ωμή ισχύ. Η «Χιονάτη» της Αθήνας απέμεινε να κοιτάζει τον καθρέφτη, ενώ οι «Νάνοι» της αντιπολίτευσης αδυνατούν να αρθρώσουν εθνικό λόγο.
Ε΄ Μέρος: Ιανουάριος 2026 – Η Ταφή του «Παλιού Κόσμου» στο Νταβός και η Ελληνική Ακροβασία
Μόλις συμπληρώθηκε ο πρώτος μήνας του 2026 και το παγκόσμιο σκηνικό θυμίζει πλέον την απόλυτη ανατροπή. Ο Ντόναλντ Τραμπ, έχοντας εδραιώσει την ισχύ του, δεν περιορίζεται πλέον σε εσωτερικές μεταρρυθμίσεις, αλλά επανασχεδιάζει τον παγκόσμιο χάρτη με μια «συναλλακτική» επιθετικότητα που αφήνει την Ευρώπη άφωνη.
1. Ο Τραμπ στο Νταβός: «Θέλω τον Πάγο σας, όχι τα Λόγια σας»
Στο φετινό Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός (Ιανουάριος 2026), με κεντρικό θέμα το υποκριτικό «Πνεύμα Διαλόγου», ο Τραμπ εισέβαλε ως ο απόλυτος ρυθμιστής.
Το Τελεσίγραφο για τη Γροιλανδία: Η ομιλία του στις 21 Ιανουαρίου 2026 ήταν ένα «χαστούκι» στην ευρωπαϊκή ελίτ. Ζήτησε ωμά την έναρξη διαπραγματεύσεων για τη Γροιλανδία, δηλώνοντας: «Σας παρέχουμε τα πιο προηγμένα οπλικά συστήματα και θέλουμε απλά ένα κομμάτι πάγου. Αν πείτε όχι, θα το θυμόμαστε». Παρόλο που απέκλεισε τη χρήση βίας, η απειλή για δασμούς 25% στα ευρωπαϊκά προϊόντα από τον Ιούνιο του 2026 έθεσε την Ε.Ε. σε κατάσταση συναγερμού.
Η Επιχείρηση «Board of Peace»: Ο Τραμπ παρουσίασε τον εαυτό του ως τον μοναδικό εγγυητή της ειρήνης, χλευάζοντας το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. για την αποτυχία τους στην Ουκρανία. Την ίδια στιγμή, επιτέθηκε με σφοδρότητα στην «πράσινη απάτη», αποκαλώντας «ηλίθιους» όσους επενδύουν σε ανεμογεννήτριες, τη στιγμή που η ενεργειακή φτώχεια μαστίζει την Ευρώπη.
2. Το «Ηθικό Έγκλημα» της Δανίας ως Μοχλός Πίεσης
Ο Τραμπ δεν είναι «χαζός». Γνωρίζει καλά ότι η Δανία βρίσκεται σε θέση αδυναμίας μετά την επίσημη συγγνώμη της (στα τέλη του 2025) για το σκάνδαλο των αναγκαστικών στειρώσεων (Spiral Case) στη Γροιλανδία.
Η Απονομιμοποίηση: Χρησιμοποιεί αυτό το σκοτεινό παρελθόν των Δανών για να τους αφαιρέσει το ηθικό δικαίωμα διοίκησης των Ινουίτ. Για τον Τραμπ, η Γροιλανδία δεν είναι απλώς έδαφος, είναι το «κλειδί» του Αρκτικού Κύκλου που ξεπαγώνει και ανοίγει νέους δρόμους, τους οποίους σκοπεύει να ελέγξει η Αμερική, αφήνοντας την Ε.Ε. εκτός παιχνιδιού.
3. Η Ελλάδα στη Σκιά του «Συμβουλίου Ειρήνης» και του Ερντογάν
Ενώ ο παγκόσμιος σεισμός συνεχίζεται, η Αθήνα παραμένει εγκλωβισμένη στην επικοινωνιακή της «φούσκα».
Η Πρόσκληση Τραμπ: Η ελληνική κυβέρνηση έλαβε πρόσκληση για το «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ, μια κίνηση που την αναγκάζει να πάρει θέση: θα συνεχίσει να αποκαλεί τη Ρωσία «εχθρό» ή θα ακολουθήσει τον ρεαλισμό της Ουάσιγκτον;
Το Ραντεβού με τον Ερντογάν: Μέσα σε αυτό το κλίμα, προετοιμάζεται η συνάντηση Μητσοτάκη - Ερντογάν για τις αρχές Φεβρουαρίου 2026 στην Άγκυρα. Με την Τουρκία να παίζει τον ρόλο του «επιτήδειου ουδέτερου» και τον Τραμπ να εκτιμά τη δύναμη, η Ελλάδα κινδυνεύει να βρεθεί στο τραπέζι όχι ως παίκτης, αλλά ως το «μενού», αν συνεχίσει να συμπεριφέρεται με τη λογική της «Χιονάτης» που περιμένει σωτηρία από τρίτους.
Συμπεράσματα - Διαπιστώσεις
Το Τέλος του Ευρωατλαντισμού: Το Νταβός 2026 σηματοδότησε την επίσημη διάλυση της «παλιάς τάξης πραγμάτων». Η Ε.Ε. φυλλοροεί, ανήμπορη να αντιδράσει στους δασμούς και τη γεωπολιτική πυγμαχία των ΗΠΑ.
Ο Πολυπολικός Κόσμος: Η συνεργασία Τραμπ-Πούτιν και ο έλεγχος των νέων εμπορικών οδών (Αρκτικός) καθιστούν την Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη παρατηρητές των εξελίξεων.
Ο Κίνδυνος της Δραχμής: Η συζήτηση για τη διάλυση της Ε.Ε. δεν είναι πια ταμπού. Το χρέος και η οικονομική κατάρρευση της Γερμανίας φέρνουν τον Έλληνα πολίτη προ του φάσματος μιας βίαιης επιστροφής σε εθνικό νόμισμα, χωρίς όμως την απαραίτητη παραγωγική βάση.
Επίλογος: Η Μεγάλη Αφύπνιση ή η Τελευταία Πτώση;
Καθώς ο Ιανουάριος του 2026 φτάνει στο τέλος του, η εικόνα είναι πλέον κρυστάλλινη. Ο «σεισμός» που προκάλεσε ο Τραμπ δεν ήταν μια απλή εναλλαγή προσώπων στην εξουσία, αλλά η βίαιη επιστροφή της πραγματικότητας σε έναν κόσμο που είχε εθιστεί στις ιδεολογικές μυθοπλασίες και τις "woke" ατζέντες.
Ενώ ο Αρκτικός Κύκλος ξεπαγώνει, ανοίγοντας νέες λεωφόρους παγκόσμιας κυριαρχίας, η ελληνική πολιτική σκέψη δείχνει να παραμένει στον «πάγο» των προηγούμενων δεκαετιών. Οι ηγέτες μας, από τη «Χιονάτη» της κυβερνητικής σταθερότητας μέχρι τους «Νάνους» της αντιπολίτευσης, τρέχουν τώρα να προσαρμοστούν σε ένα περιβάλλον που οι ίδιοι χλεύαζαν και πολέμησαν μέχρι και την τελευταία στιγμή. Η σπουδή τους να αλλάξουν αφήγημα –από την υποστήριξη της woke κουλτούρας στην παραδοχή της βιολογικής αλήθειας των δύο φύλων, και από τον χαρακτηρισμό της Ρωσίας ως «εχθρού» στην αγωνιώδη αναζήτηση θέσης στο τραπέζι του Τραμπ– αποκαλύπτει μια οδυνηρή αλήθεια: την έλλειψη εθνικής πυξίδας.
Για τον πολίτη που αγωνίζεται καθημερινά για την επιβίωσή του, το μήνυμα είναι σαφές. Ο πολυπολικός κόσμος που αναδύεται δεν συγχωρεί τους «πιστούς και δεδομένους». Όταν η Ε.Ε. φυλλοροεί και οι μεγάλες δυνάμεις επανασχεδιάζουν τα σύνορα και τους εμπορικούς δρόμους, η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι το άρμα μιας ηττημένης ιδεολογίας.
Η επερχόμενη συνάντηση με την Τουρκία στην Άγκυρα και οι «σκοτεινές» συμφωνίες που ψιθυρίζονται στους διαδρόμους της Ουάσιγκτον, πρέπει να μας βρουν σε εγρήγορση. Αν δεν σταματήσουμε να είμαστε θεατές στον τραγέλαφο των πολιτικών μας και δεν απαιτήσουμε μια στρατηγική που θα βάζει την Ελλάδα και τον Έλληνα πάνω από τα συμφέροντα των «Δημοκρατικών» ή των Βρυξελλών, τότε ο σεισμός που έρχεται δεν θα μας βρει απλώς απροετοίμαστους, αλλά και ιστορικά απόντες.
Ο κόσμος άλλαξε. Εμείς;
#Epilogue2026 #NationalStrategy #TrumpEra #GreekPolitics #Survival #GeopoliticalShift #TruthVsAgenda
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου