Το Πολιτικό Παράδοξο: Η Κυβέρνηση Φθίνει, η Αντιπολίτευση δεν «Ανθεί»

 Άρθρο Γνώμης του ε.α.

 

 

Παρατηρώντας τα πρόσφατα δημοσκοπικά ευρήματα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα πρωτοφανές φαινόμενο για τα ελληνικά πολιτικά χρονικά. Ενώ η κυβερνητική παράταξη καταγράφει σημαντικές απώλειες, διολισθαίνοντας σε ποσοστά που αγγίζουν το 20%-25%, η αξιωματική και η ελάσσονα αντιπολίτευση αδυνατούν να εισπράξουν αυτή τη δυσαρέσκεια. Η δεξαμενή της «Θεσμικής Σταθερότητας» αδειάζει, αλλά οι «σωλήνες» που θα έπρεπε να οδηγούν τους ψηφοφόρους προς τα εναλλακτικά κυβερνητικά σχήματα φαίνονται φραγμένοι.

Η Έλλειψη Εναλλακτικής Πρότασης Διακυβέρνησης

Η πρώτη και βασικότερη αιτία είναι η κρίση αξιοπιστίας των αντιπολιτευτικών προτάσεων. Ο ψηφοφόρος της «Θεσμικής Σταθερότητας» είναι κατά βάση ορθολογιστής και φοβικός προς την αβεβαιότητα. Για να μετακινηθεί από το κυβερνών κόμμα, πρέπει να διακρίνει στον ορίζοντα έναν εν αναμονή Πρωθυπουργό και μια συγκροτημένη κυβερνητική ομάδα που να εκπέμπει σοβαρότητα.

Αυτή τη στιγμή, η Αντιπολίτευση αναλώνεται σε εσωστρέφεια ή σε έναν καταγγελτικό λόγο που στερείται ρεαλιστικού σχεδίου. Ο πολίτης που απογοητεύεται από την Κυβέρνηση για την ακρίβεια ή την ασφάλεια, κοιτάζει προς τα αριστερά ή τα δεξιά του και δεν βλέπει ένα «ασφαλές λιμάνι». Έτσι, αντί να μετακινηθεί σε άλλο κόμμα, προτιμά να ιδιωτεύσει πολιτικά, μετακινούμενος στη «γκρίζα ζώνη» των αναποφάσιστων.

Η Οριζόντια Απαξίωση του Πολιτικού Συστήματος

Το δεύτερο αίτιο είναι βαθύτερο και αφορά τη δομική κρίση εμπιστοσύνης προς το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Οι απώλειες της Κυβέρνησης δεν είναι απλώς «τιμωρητική ψήφος», αλλά ένδειξη ότι το αφήγημα της «σταθερότητας» έχει αρχίσει να κουράζει χωρίς να αποδίδει καρπούς στην καθημερινότητα.

Ωστόσο, η Αντιπολίτευση πληρώνει το γεγονός ότι στα μάτια ενός μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος θεωρείται συνυπεύθυνη για τη διαχρονική παθογένεια του κράτους. Υπάρχει μια αίσθηση ότι «όλοι είχαν την ευκαιρία τους και απέτυχαν». Αυτή η οριζόντια απαξίωση εμποδίζει τη συγκοινωνία των δεξαμενών. Η δυσαρέσκεια δεν διοχετεύεται πλέον προς μια άλλη πολιτική πρόταση, αλλά «λιμνάζει» στην απογοήτευση, τροφοδοτώντας τη Δεξαμενή της «ΠολιτικήςΑποξένωσης».

Συμπεράσματα - Διαπιστώσεις

1.    Κενό Ηγεσίας: Το εκλογικό σώμα αναζητά ηγετικά χαρακτηριστικά που να συνδυάζουν την τεχνοκρατική επάρκεια με την κοινωνική ευαισθησία, τα οποία δεν εντοπίζει αυτή τη στιγμή στους αρχηγούς της Αντιπολίτευσης.

2.    Κατακερματισμός: Η πολυδιάσπαση των δυνάμεων της αντιπολίτευσης δημιουργεί την αίσθηση της «χαμένης ψήφου» ή της αδυναμίας σχηματισμού βιώσιμης κυβέρνησης.

3.    Μετατόπιση στην Αποχή: Η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι η άνοδος ενός αντίπαλου πόλου, αλλά η οριστική αποχώρηση των πολιτών από την κάλπη, γεγονός που απονομιμοποιεί τη δημοκρατική διαδικασία.

Επίλογος

Το γεγονός ότι η Κυβέρνηση χάνει δυνάμεις χωρίς να κερδίζει κανείς άλλος, αποτελεί ένα ηχηρό καμπανάκι κινδύνου. Το πολιτικό σύστημα λειτουργεί σε ένα «κενό αέρος». Αν δεν προκύψει σύντομα μια νέα, πειστική πρόταση που να εγγυάται τη σταθερότητα με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης, η δεξαμενή της «Αποξένωσης» θα γίνει η κυρίαρχη δύναμη, οδηγώντας σε απρόβλεπτες κοινωνικές και πολιτικές περιπέτειες. Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι όταν η δημοκρατία δεν βρίσκει θεσμικές διεξόδους για τη δυσαρέσκεια, τότε ο λαϊκισμός και ο τυχοδιωκτισμός παραμονεύουν.

#πολιτική #δημοσκοπήσεις #εκλογές #Ελλάδα #δημοκρατία #αποχή #πολιτική_ανάλυση #σταθερότητα